یکی از پرسش هایی که معمولاً بسیاری از دانشجویان می پرسند در باره محبتی است که نسبت به جنس مخالف پیدا کرده اند. به دلیل آن که این مسأله به محبت الهی مربوط می شود و باید فهمید که چه ارتباطی بین آن ها وجود دار، بد نیست  به سئوال و جوابی که در این باره مطرح شده دقت کنیم:

مرز بين عشق آسماني و زميني كجاست؟ .يعني تا چه اندازه مجاز هستيم به عشق زميني بپردازيم البته عشق الهي نهايت همه عشق هاست ولي مگر عشق زميني باعث تكامل و پختگي روح نمي شود اگر معروف يا خودش سر راهم سبز مي شود يا نامه اش (البته شوخي )ولي واقعا بعضي چيزها را نمي شود فراموش كردچون بارها از خدا خواسته ام و هميشه تلاش كرده ام كه هرگز سر راهش نباشم و از مكان هايي كه احتمال مي دهم ايشان آنجا باشد دوري مي كنم ولي باز هم بدون اراده من و بدون فكر يا حتي برنامه ريزي قبلي ديدار ميسر مي شود و فراموش كردن ايشان مشكل مي شود ولي من دوست ندارم اين مسئله در رابطه من با خدا يا معنويات خدشه اي وارد شود چون همين طور،رابطه آدمي مثل من با خدا خودش مي داند چگونه است.واي به حال اينكه مسئله عشق به بنده اي از خدا هم در ميان باشد.لازم به ذكر است كه من هرگز رابطه نامشروع يا نامه يا هر چيز ديگر با اين بنده خدا ندارم فقط به علت كمالات روحي ايشان و ارتباط هايي كه كاملا از نظر خودم آنها را منطبق بر شرع مي دانم علاقه مند به ايشان هستم ضمن اينكه خود ايشان هم ارادت و ا احترام خاصي به من مي گذارند؟ جواب: عشق یعنی ...

سلام: گاه خداوند به انسان سلام می کند و به او درود می فرستد. این سلام صوتی نیست که با سین شروع و به میم ختم می شود بلكه  حال خوشی است از رحمت وگشایش که وجود انسان را به فراخنای ابدیت وسعت می بخشد و آن وقت است که عشق لایزالش در دل رونق می یابد.

خانه تکانی: بیرون کردن دیوهای حسد و خشم و غضب است که سال هاست در درونمان جا خوش کرده اند. با بیرون کردن آن ها می توان محبت و عشق که در وجودمان هست را بیرون کنیم آن وقت فرشتگانی را دعوت کنیم که ودرمقابل فرشتگانی را دعوت کنیم.

                                          

گفتم ، گفتی !

گفتم: خسته‏ام.

گفتی: لا تقنطوا من رحمة الله. (از رحمت خدا ناامید نشوید ـ  سوره زمر/آیه 53)

گفتم : هیشکی نمیدونه تو دلم چی می‏گذره.

گفتی: ان الله یحول بین المرء و قلبه. (خدا حائل است بین انسان و قلبش ـ  سوره انفال/آیه 24)

گفتم: غیر از تو کسی رو ندارم.

گفتی: نحن اقرب من حبل الورید. (ما از رگ گردن به انسان نزدیکتریم ـ  سوره ق/آیه16)

گفتم: ولی انگار اصلا منو فراموش کردی!

گفتی: فاذکرونی اذکرکم. (من را یاد کنید تا یاد شما باشم ـ سوره بقره/آیه 152)

من خوش دارم، به عشق امام حسين به خدا بيش از همه چيز توجه شود و همه حوادث زندگي اش از عينک اين عشق نگريسته شود. تصورم اين است که زدن چنين عينکي به چشم براي نگريستن به دين و اسوه هاي ديانت جاذبه بهتري مي تواند داشته باشد. به علاوه حقيقت دين هم همين عشق به خداست؛ چنان که آورده اند:‏ هل الدين الا الحب:‏ آيا دين جز عشق ورزي به خدا و اولياي خداست؟

اينک برخي از جلوه هاي عاشقي امام حسين را مرور مي کنيم.

«... و الذين آمَنوا اَشَدُّ حبّا للّه‏ ...؛(

محبت جلوه‏ای از ذات پاک خداوند و نوری از ملکوت او و موهبتی در دل‏های پاک است. همه موجودات در سايه عشق و نياز به سوی نوعی کمال در حرکتند و اين حقيقت در همه اجزای جهان هستی پيوسته در جريان است. کمال و زيبايی، پاکی و نيکی و حق و حقيقت با فطرت پاک انسانی سر و سرّی دارد و دل‏ها را مجذوب و شيفته خود می‏کند. علاوه بر انسان ديگر موجودات نيز بنا بر درک خود طالب نوعی رشد و پيشرفت هستند و به سوی آن گام برمی‏دارند...